WV Avanti | Alphen aan den Rijn | www.wvavanti.nl

WV Avanti

100613Limburg

Een berichtje - met foto - voor op de website?
mail:
website@wvavanti.nl

Laatst bijgewerkt op:
08 September 2010, 08:22:20

Weekendje Limburg

Net als de jeugd die zondag aan het NK jeugdwielrennen meedeed vertrokken er vrijdagmiddag ook nog andere Avantianen richting Limburg.
Richard Houtman en Dave van Heusden waren vrijdagmiddag reeds vroeg vertrokken en fietsten bij schitterend weer al een rondje terwijl wij in de vrijdagmiddag-file aansloten met bewolkt weer. Om de A2 file te ontwijken werd besloten via Breda te rijden, toen de weg ook daar verstopt raakte reden we maar via
Antwerpen op aanraden van Jacco, en ik moet zeggen, het is een beetje om maar van harte aan te bevelen.
En hoe zuidelijker we kwamen, hoe mooier het weer werd.
In Maastricht aangekomen zagen we zelfs mensen in zomerkleren lopen. Terwijl het bij ons hooguit 20 graden was is het hier meer dan 25 graden. Dat beloofde wat voor
het komend weekend dachten we.

Ondertussen was Edo ook gearriveerd en kwamen wij; Thijs, Twan, Michel en ondergetekende ook aan. Na ons geïnstalleerd te hebben in de toch wel krappe stacaravan, die dus met 7 personen gedeeld moest worden nog even wat eten naar binnen gewerkt op het terras buiten en redelijk op tijd naar bed gegaan.
De eerste poging tot slapen werd echter lichtelijk verstoord door de nachtelijke avances van een paar jonge dames met onze jonge heren.

Zaterdagmorgen zouden we om 10.00 uur van start gaan om de Mergellandroute te gaan fietsen. Het begon tegen die tijd echter te plensen. Op Buienradar.nl kon ik al
gauw zien dat wat voor Nederland geldt, niet voor Limburg is bedoeld, de rest van Nederland droog en Zuidlimburg in de regen, wat tot ca. 11.30 uur zou gaan duren.
En, inderdaad, deze keer had de radar het goed en zaten we dus tegen 12.00 uur eindelijk op de fiets.

We besloten een stukje van de route over te slaan, anders zouden we namelijk gelijk tegen de Keutenberg op moeten met nog koude benen. Het werd dus de route richting het noorden. Al gauw zal blijken dat Richard het nog moeilijk zou krijgen.
Op het vlakke waren we aardig aan elkaar gewaagd maar op de klimmetjes was de volgorde ongeveer: Edo/Twan, Thijs/Michel, Dave, ik er een stukje achter en Richard daar weer een stuk achter.
Ook in de afdalingen waren er kleine verschillen. De weg was ondertussen bijna opgedroogd en wij waren weer in de buurt van de Slingerberg aangekomen in de buurt van Geulle.
Twan en Thijs hadden deze vorige week al een paar keer afgedaald tijdens de omloop van de Maasvallei en wisten dat er een verraderlijke bocht in zat. Beiden schoten als een pijl uit een boog weg om zo snel mogelijk af te dalen en Michel probeerde hen in te halen.

Terwijl ik Richard zei voorzichtig te doen in de bocht die nu kwam hoorden we het geluid van een vallende fiets.
We zagen Michel net opstaan en beteuterd naar zijn fiets kijken. Michel was nog redelijk heel, maar zijn fiets niet. Door de klap tegen de vangrail was zijn voorvoork finaal afgebroken.
Na kort overleg besloten Dave en Edo terug te rijden naar de camping in Schin op Geul om de auto te halen om Michel en zijn fiets weer terug te brengen op de camping.
De rest wachtte in de kroeg onderaan aan de Slingerberg. En passant stapte Cervelo renner Theo Bos nog even binnen en keek ook nog met verwondering naar Michel zijn fiets.

Na koffie met vlaai en een tijdje wachten kwam Edo met Dave en de auto weer terug om Michel op te halen. Ook besloten ze om voor de zekerheid toch nog maar naar
het ziekenhuis te rijden, net na de val was Michel toch even duizelig geweest.
Twan, Thijs, Richard en ik besloten weer verder te gaan en de route verder te volgen.
Tijdens het wachten had ik ook nog geïnformeerd naar een adres in Valkenburg waar ze (als enige in Nederland) racefietsen verhuren. In de omgeving van Margraten besloten we de route te verlaten en terug te keren.

Tegen 5 uur waren we weer terug op de camping en had Edo een racefiets voor Michel geregeld.
In het ziekenhuis hadden ze gelukkig niets gevonden, maar wel geadviseerd om even rustig aan te doen.
Desondanks besloten we hierna toch nog een paar uur te gaan fietsen. Alleen hield
Richard het voor gezien, het was zijn eerste ervaring met klimmetjes en hij vond het wel even genoeg voor vandaag. Toch was hij alle klimmetjes tot nu toe fietsend opgekomen.

Zodoende vertrokken we met zijn zessen na wat gegeten te hebben richting Camerig om de tijdrit te houden die eigenlijk voor morgen gepland stond. Dit is één van de langste klimmetjes die Nederland rijk is. Na eerst een stuk door het dal van de Geul gereden te hebben en de klim verkend te hebben en afgesproken te hebben wat de denkbeeldige finish zou worden ( het ruiterpad dat de weg bovenaan de klim kruist foto ) Daalden we weer af naar de start, het bord "Camerig".
Ook hadden we boven nog wat overtollige ballast achter gelaten. Om de minuut vertrokken we voor een zware strijd op het toch wel pittige klimmetje. Vooral het eerste stuk zonder bos en iets tegen wind en iets steiler dan in het
bos ging niet vanzelf.
Na de picknick tafels waar we aangemoedigd werden kon je wat meer vaart maken doordat de wind weg was en het minder steil werd.

Zoals verwacht won Edo, alle tijden:

Edo 6.36 min.
Twan, 6,59 min.
Thijs, 7.22 min.
Dave, 7.28 min.
Michel, 7,36 min.
Marcel, 8,13.

Na afloop besloten we niet gelijk terug te keren, maar ook nog even de Vaalserberg en de Eyserbosweg mee te pikken. Weer terug nabij de camping moest natuurlijk ook nog even de Keutenberg gedaan worden.
Als afdaling pakten we de "dodemansweg", ook een klim om te onthouden.

Bij terugkomst besloten we toch maar een terrasje te pakken in plaats van zelf eten te koken.
Voor het slapen gaan deden de voetbal meiden nog een poging om met Michel aan te pappen maar dit liep op niets uit.

De volgende ochtend gingen we weer op pad, dit keer scheen de zon gelijk al en gingen we richting Beek waar het NK jeugdwielrennen werd verreden. Via een aantal omwegen met niet al te veel klimmetjes kwamen we net op tijd aan om naar een paar rondjes van categorie 5 te kijken waar Tom Wijfje de Avanti kleuren moest verdedigen. Het was weer een drukte van belang en wederom mooi weer. We zagen nog net dat Tom moest lossen uit het peloton. Hij werd toch wel netjes 26e.

Na een paar boterhammen probeerden we de Mergelland route weer op te pikken. We daalden weer de Slingerberg af, dit keer was het Richard die volop in de remmen moest voor de scherpe bocht. Ook namen we nog even de hobbelige (kasseien) Maasberg mee en kwamen op de Mergelland route in omgekeerde richting terecht om zodoende om Maastricht heen te rijden. Bij Berg en Terblijk hebben ze ook een klimmetje gemaakt waardoor je eigenlijk vlakbij het eind van de Cauberg terecht komt.
Daarvandaan via de Bemelerberg bij een terras aangeland om nu met zijn allen koffie met vlaai te eten. Gezien de tijd besloten we toch maar de Mergellandroute te laten voor wat die was, maar het was toch ook nog weer te vroeg om gelijk naar de camping te rijden. Dus een ommetje gemaakt via de Gulpenenberg. De ene helft reed echter gelijk door naar oostzijde van de Gulperberg, of te wel de andere klim tegen dezelfde berg op, maar dan een stuk steiler. De ander helft reed eerst de gewone klim, daalde af over oostzijde om onderaan gelijk weer om te draaien en weer omhoog te knallen.
Daarna weer het dal van de Gulp door richting Schoonbron. Richard besloot hier te stoppen, de rest reed door om nu de Dodemansweg op te fietsen, ook een leuk klimmetje zoals we gisteren al zagen.

Daarna konden we het toch niet laten om richting Valkenburg te rijden voor die ene beroemde klim die bijna iedereen wel kent, de Cauberg. Helemaal vanzelf ging dat niet. Zonder op de kaart te kijken dacht ik het wel te weten. We kwamen echter op een onverhard pad terecht dat Dave nog wel kende van een weekendje mountainbiken. Na enige discussie, teruggaan staat bij sommigen niet in het woordenboek, toch het pad maar verder gevolgd en we kwamen zonder kleerscheuren beneden maar wel op een hele andere plek dan verwacht en dus niet in Valkenburg, maar wel er vlakbij.

Inmiddels wisten we al aardig de weg dus de Cauberg was zo gevonden, boven aangekomen wachtte Dave ons al op, hij wist een betere, lees verharde, weg naar de Cauberg. Op zijn uitroep ik ga nog een keer keerde bijna iedereen om, om ter afsluiting nog één keer de Cauberg op te rijden.

Terug op de camping offerde Edo zich op om de huurfiets van Michel voor 17.00 uur terug te bezorgen. Hij vertrok dus zo snel mogelijk. Een hele poos later vertrokken wij pas nadat we de overgebleven flessen cola hadden verdeeld, de vaat hadden gedaan en Michel zijn kapotte fiets met kunst en vliegwerk op de fietsendrager hadden geplaatst.
Na een kwartiertje gereden te hebben werd het erg stil in de auto. Pas voorbij Den Bosch hoorde ik weer geluiden naast en achter mij.
Moe maar voldaan kwamen we in Alphen aan. Het zou leuk zijn als we hiermee een nieuwe traditie begonnen zijn.
Dus, Volgend jaar weer?
En Edo nog bedankt voor de organisatie en goede zorgen.

Marcel Bon